А як чалавек слушны – справа ўмее рабіць – так і думкі арыгінальныя і па ўтрыманні і па форме.

Але я адцягнуўся. Да чаму я ўсё гэта пішу. Піша мне малады чалавек адзін і ў лісце паведамляе – што, маўляў, ён у Школе сваёй Справы (ШСД) вучыцца жадае – ды грошай у яго няма. Зусім няма ў яго грошай.

Ну я і яго і пытаю: «А што ты за які прайшоў год зрабіў – каб грошы ў цябе з’явіліся?» Ён толькі і знайшоўся што сказаць – ну, вы, маўляў, і пытанні задаеце …

Да чаму гэта я. Калі чалавек жаліцца на, напрыклад, недахоп грошай – то слушна спытаць, а што ты зрабіў за папярэднія 12 месяцаў – каб грошай у цябе больш стала?

І у гэтым пытанні складаецца і яшчэ адзін важны сэнс. А што ты ЗБІРАЕШСЯ зрабіць за наступныя 12 месяцаў і не ці апынешся ты праз год у сапраўды такой жа сітуацыі, як і цяпер? Разумееце логіку пытання?

Аптыміст ставіць перад сабой мэты і збіраецца нешта змяніць да лепшага ў сваім жыцці. І нават у самім горшым выпадку ён атрымае вельмі карысны жыццёвы досвед.

Слова разумны моцна сапсавалі ўжываннем не да месца і цяпер часта блытаюць розум з забітай усякім халусцем памяццю, напрыклад, чалавека эрудыяванага, які лёгка можа пстрыкае крыжаванкі, як арэхі – часта завуць разумным.

І таму, я не буду казаць, што жыццёвы досвед спрыяе поумнению, хоць гэта і так, я лепш скажу, што чалавек не мелы свайго багатага жыццёвага досведу не можа стаць мудрым – і ўжо з гэтым вы сапраўды спрачацца не будзеце. Мудрасці ні ў адным вучэбным установы не вучаць.

Гэта акадэмікаў цяпер толькі што ў ПТВ ужо не выпускаюць, а вось слова мудры, яшчэ не сапсавалі.

Дык вось, для таго, каб стаць мудрым – трэба мець значны, вельмі значны жыццёвы досвед. І аптыміст яго атрымае.

У любым злучае. Ці будзе няўдача або поспех – усё роўна атрымае. А вось песіміст пазбягае новага досведу і ў выніку застаецца такім жа дурным, як і быў.

Такім чынам – адзіны шлях да асабістага развіцця – стаць аптымістам. І ставіць перад сабой ВЯЛІКІЯ МЭТЫ!