А бо кожны адмысловец дылетант у прадпрымальніцкай дзейнасці – то пачынае ён з таго, што прапаноўвае вельмі дарагія рашэнні і лічыць што гэта нармалёва. Не нармалёва!

Прадпрымальнік кахае танныя рашэнні – і пры гэтым эфектыўныя і таму, то ў яго з грашыма ўсё нармалёва.

А вось, калі ў выніку поспеху, захворвае прадпрымальнік зорнай хваробай і выпендреж для яго станавіцца важней справы – то спусташэнне для яго – гэта ўжо найблізкае будучыня.

Такім чынам – парадаксальна, але гэта так, менавіта прадпрымальнік служыць не маммоне, а справе!

Гэта найманы супрацоўнік змяняе свой час (час жыцця!) на грошы, на зарплату і працуе ён менавіта за грошы. І дзяржслужачы працуе ЗА ГРОШЫ І ДЗЕЛЯ ГРОШАЙ і такім чынам ён таксама служыць менавіта маммоне.

Рэдка сустрэнеш службоўца або супрацоўніка найманага, які служыць справе, а не маммоне. Ды і лічыцца служэнне маммоне ці ледзь не доблесцю. Маўляў, я сюды за грошы прыйшоў працаваць, а ўсё астатняе мне да лямпачкі.

Служэбнік маммоны, выходзіць, такі чалавек. Для якога грошы важней справы.

Але чаму жа СМІ так старанна адлюстроўвае прадпрымальнікаў карыслівымі і якія думаюць толькі аб грошах? Зразумела чаму.

Калі адрозніваць прадпрымальнікаў і капіталістаў, а іх трэба адрозніваць, то крыніцай прыбытку прадпрымальніка з’яўляюцца дасціпныя рашэнні і прадпрымальнік можа нават у адзіночку зарабляць вялікія грошы.

Тады як капіталіст разлічвае на тое, што яму будуць прыносіць грошы, яго жа грошы і прыцягваючы найманых супрацоўнікаў сваімі грашыма, ён такім чынам зацікаўлены ў эксплуатацыі большага колькасць людзей, каб атрымаць прыбытак, здабываючы з людзей дададзены кошт.