А калі ён што і рабіў не так, то толькі пад ціскам жудасных акалічнасцяў і ў гэтых акалічнасцях нават Шварц або Павка Корчагин не мог бы сябе весткі лепш.

Ды і што рабіць – чалавек-то слабы, – скажа ён напрыканцы. Але, увага!

Ён не кажа, што ЁН АСАБІСТА слабы. Ён кажа, што ЎСЕ ЛЮДЗІ СЛАБЫЯ! Гэта значыць ён нічым не горш іншых. А тых, хто лепш яго, – проста не існуе!

Такім чынам. Дадаваны трэцяя тэза. Тыповы наш з вамі знаёмы – чалавек, які транслюе (няяўна) яшчэ адзін тэза.

3. Ён памылак не здзяйсняе, а калі здзяйсняе, то пад ціскам акалічнасцяў. І гэта не ён слаб. Усё такія слабыя. Усе людзі.

Калі вы паспрабуеце гэтаму чалавеку сказаць, што ён нешта робіць у сваім жыцці няправільна, не па дробязях, а глабальна, напрыклад, прапануеце з найманага супрацоўніка перайсці ў лік прадпрымальнікаў – то вы шмат чаго, у чарговы раз пачуеце аб сабе.

І наконт таго, што вы нічога не разумееце, і што без пачатковага капіталу свая справа не стварыць, і што гэта рызыкоўна, а яму патрэбна стабільнасць і што наогул усё гэта не трэба і яму і так добра! І так добра!

А як жа тэза нумар 1? Наконт таго, што грошай бракуе? І што начальнік козел. Куды ён дзеўся?

Ды забыўся ўжо ваш суразмоўца пра тое, што ён гэтая тэза выказваў. Ён жа тэзы выказвае наогул, а не ў сувязі сябар з сябрам. Якая яшчэ можа быць сувязь паміж тэзамі? :)

Прадстаўце сабе такая гіпатэтычная гутарка.

Вы размаўляеце са сваім знаёмым. І падтакваеце яму. Маўляў, так, грошай мала, начальнік козел, даляглядаў ніякіх, пенсіі чакаць дурное, нікому мы не патрэбныя, ніхто аб нас не падбае … і тут вы перахапляеце ініцыятыву і кажаце …

А раз аб нас ніхто не падбае, то падбаем мы самі аб сабе. А пайдзем-ка мы ў прадпрымальнікі!