астора», гэта значыць індывід і яго псіхалагічнае асяроддзе ў тым выглядзе, як яно існуе для самога індывіда. Мы звычайна маем яго ў выглядзе, кажучы аб запатрабаваннях, матывацыі, настроі, мэтах, трывогах і ідэалах.
2. Шматлікія працэсы фізічнага і сацыяльнага міру, не якія ўплываюць на жыццёвую прастору індывіда ў дадзены час.
3. «Межавая зона» жыццёвай прасторы: вызначаныя часткі фізічнага і сацыяльнага міру аказваюць уздзеянне на стан жыццёвай прасторы ў дадзены момант. Напрыклад, з гэтай межавай зонай цесна звязаны працэс восприя¬тия, паколькі тое, што ўспрымаецца, збольшага вызначаецца фізічнымі «стиму¬лами», гэта значыць той часткай фізічнага міру, якая ў дадзены момант уздзейнічае на органы пачуццяў. Іншы працэс, змешчаны ў памежнай зоне, — гэта «выпол¬нение» дзеянні.
Брунсвик цалкам правільна сцвярджае: «"Поле", у рамках якога Левин здольны прадказваць у строгім сэнсе слова, — гэта індывід у яго жыццёвым про¬странстве». Далей ён працягвае: «Але жыццёвая прастора не варта змешваць ні з геаграфічна навакольнымі індывіда фізічнымі стымуламі, ні з рэальна дасягнутымі ў навакольным міры вынікамі. Яно з'яўляецца постперцептивным і предповеденческим». Гэтае сцвярджэнне збольшага няслушна, паколькі ўспрыманне і по¬ведение, з майго пункта гледжання, — гэта суцэль законныя праблемы псіхалогіі. Такі погляд ёсць неабходнае следства тэарэтыка-палявога падыходу, паводле якога межавыя ўмовы поля з'яўляюцца істотнымі характарыстыкамі гэтага поля. На-прыклад, працэсы ўспрымання, якія павінны быць аднесеныя да межавай зоны, збольшага залежаць ад стану ўнутранай часткі псіхалагічнага поля, гэта значыць ад ха¬рактера чалавека, яго матывацыі, яго кагнітыўнай структуры, спосабу ўспрымання і т.д., а збольшага — ад выкліканага фізічнымі працэсамі (вонкавымі па стаўленні да арганізма) «размеркаванні стымулаў» на сятчатцы або на іншых рэцэптарах. Па тым жа чыннікам праблемы фізічнага або сацыяльнага дзеяння — гэта законныя часткі псіхалогіі ва ўласным сэнсе слова.
Аднак Брунсвик мае рацыю ў тым, што я не лічу часткамі псіхалагічнага поля ў дадзены момант часу тыя часткі фізічнага і сацыяльнага міру, якія не ўплываюць на жыццёвую прастору чалавека ў гэты момант часу. Ежа, лежа¬щая за дзверцамі ў канцы лабірынта так, што яе нельга ні ўбачыць, ні ўчуць, не з'яўляецца часткай жыццёвай прасторы жывёлы. Калі індывід ведае, што тамака ляжыць пішчачы, гэтае веданне, вядома, павінна быць прадстаўлена ў яго жыццёвым про¬странстве, паколькі яно ўплывае на паводзіны. Неабходна таксама прыняць у разлік суб'ектыўную верагоднасць, з якой індывід успрымае сучаснасць або буду¬щее становішча спраў, паколькі ступень упэўненасці ў сваіх чаканнях таксама ока¬зывает уплыў на яго паводзіны.
Прынцып падання ў жыццёвай прасторы ўсяго, што ў дадзенае вре¬мя аказвае ўплыў на паводзіны, і нічога акрамя гэтага, не дазваляе ўключаць у жыццёвую прастору фізічна наяўную, але не ўспрыманую индиви¬дом ежу. У такіх умовах гэтая ежа не можа ўплываць на бягучыя паводзіны. І дей¬ствительно, індывід можа пачаць сваё вандраванне па лабірынце, думаючы, што ў канцы яго ляжыць пішчачы, нават у тым выпадку, калі на справе яе тамака няма, і ён не стане збегчы да ежы, рэальна змешчанай у канцы лабірынта, калі ён не ведае, што яна тамака ёсць.
Па меркаванні Брунсвика, у псі