Гэтыя суадносіны магчыма, калі мы маем справу з «зачыненай сістэмай» у перыяд часу ад t да t+n, і калі нам вядомыя законы змен, адбывалых у гэты перыяд.
Магчымасць запісаць гэтыя функцыянальныя суадносіны не азначае, што бу¬дущая сітуацыя S1*' прымаецца за «умова» бягучай змены dx/dt. У действи¬тельности, тое ж самае dx/dt мела бы месца і ў тым выпадку, калі бы наша закры¬тая сістэма была разбураная да таго, як наступіць момант (t+n). Іншымі словамі, змена dx/dt залежыць ад сітуацыі (S) толькі ў дадзены момант (у адпаведнасці з формулай (1)). Фармальная магчымасць матэматычна выказаць гэтае стаўленне як функцыю ад мінулага або будучыні часу ніяк гэты факт не отменяет3.
Фізічнаму dx/dt эквівалентна псіхічнае паняцце паводзін, калі мы разумеем тэрмін «паводзіны» як які адносіцца да любой змены ў психологи¬ческом поле. І тэарэтыка-палявы прынцып дадзенага моманту ў псіхалогіі азначае, што паводзіны b у момант часу t з'яўляецца функцыяй ад сітуацыі S толькі ў дан¬ный момант часу t (мы разумеем, што S уключае ў сябе і індывіда, і яго псіхалагічнае асяроддзе):

2 Lewin К. Der Begriff der Genese in Physik, Biologie und Entwicklungsgeschichte. Berlin, 1922.
3 Часта кажуц