най у тым сэнсе, у якім гэтыя паняцці выкарыстоўваюцца па стаўленні да тэорый у звычайным сэнсе слова. Па ўсёй верагоднасці, тэорыю поля лепш за ўсё ахарактарызаваць як метад: а менавіта метад аналізу прычынных адносін і пабудовы навуковых конст¬руктов. Гэты метад аналізу прычынных адносін можна выказаць у форме опреде¬ленных агульных сцвярджэнняў аб «прыродзе» умоў змены. Нам няма неабходнасці абмяркоўваць тут, у якой ступені сцвярджэння такога роду з'яўляюцца «аналитичес-кими» (лагічнымі, апрыёрнымі), а ў які — «эмпірычнымі».

Прынцып «дадзенага моманту» і ўплыў мінулага і будучыні
Адно з асноўных сцвярджэнняў псіхалагічнай тэорыі поля можна сформу¬лировать наступным чынам: любыя паводзіны або якое-небудзь іншая змена ў псіхалагічным полі залежыць выключна ад псіхалагічнага поля, существу¬ющего ў дадзены момант.
Тэарэтыкі поля падкрэслівалі гэты прынцып з самога пачаткі. Яго даволі ча¬сто разумелі няслушна і інтэрпрэтавалі ў тым сэнсе, што тэарэтыкаў поля не цікавяць ні гістарычныя праблемы, ні праблемы ўплыву мінулага досведу. Няма нічога больш хібнага. У рэчаіснасці тэарэтыкі поля цікавяцца больш усяго менавіта праблемамі развіцця і гісторыі жыцця, і яны безумоўна занеслі свой фундуш у то, каб пашырыць часавы дыяпазон псіхалагічнага эксперыменту ад некалькіх секунд (класічныя досведы на час рэакцыі), да некалькіх гадзін або нават тыдняў (эксперыментальныя сітуацыі, у якіх адна і тая жа змястоўная лінія адсочваецца на працягу доўгага часу).
Я думаю, што распагоджанне тэарэтыка-палявога прынцыпу бягучага моманту (ка