ць таго факту, што любая падзея ёсць вынік дзеяння мноства фактараў. Прызнанне неабходнасці дакладнага пред¬ставления гэтага мноства ўзаемазалежных фактараў — крок у кірунку тэорыі поля. Аднак гэтага нядосыць. Тэорыя поля — гэта нешта больш спецыфічнае.
Праілюструем гэта на наступным прыкладзе. Поспех у вызначаным выглядзе спор¬та можа залежаць ад спалучэння цягліцавай сілы, хуткасці руху, здольнасці хутка прымаць рашэнні і ўменні сапраўды ўспрымаць адлегласць і кірунак. Змена любой з гэтых пяці зменных можа ў вызначанай меры паўплываць на вынік. Гэтыя зменныя можна прадставіць на дыяграме ў выглядзе пяці вымярэнняў. Меру ўплыву любога магчымага спалучэння гэтых фактараў на велічыню поспеху мож¬но адзначыць кропкай на графіцы. Тады мноства атрыманых кропак будзе графічным выразам гэтай залежнасці, інакш кажучы, эмпірычным законам.
Такога роду падання мноства фактараў, якія ўплываюць на што-небудзь падзея, часта выкарыстоўваюцца ў фізіцы. З кожным з уласцівасцяў, такіх як температу¬ра, ціск, час, месцазнаходжанне ў прасторы, суадносіцца адно з измере¬ний. Такое паданне завецца ў фізіцы «фазавай прасторай». Калі нам трэба прыняць да ўвагі дваццаць фактараў, то фазавая прастора такога роду можа мець дваццаць вымярэнняў. Фазавая прастора — гэта нешта цалкам выдатнае ад трохмернага «фізічнай прасторы», у якім перасоўваюцца фізічныя аб'екты. Сапраўды гэтак жа псіхалагічная прастора (жыццёвае про¬странство або псіхалагічнае поле), у якім адбываюцца псіхалагічныя пере¬движения і структурныя змены, адрозніваецца ад тых графікаў, вымярэнні кото¬рых уяўляюць сабой простыя градацыі ўласцівасцяў.
Падчас абмеркаванняў гэтых пытанняў з адным з кіроўных фізікаў-тэарэтыкаў, мы пагадзіліся, што прызнанне мноства фактараў у якасці дэтэрмінант падзеі і нават іх паданне ў выглядзе фазавай прасторы яшчэ не мяркуе тэорыі поля. З такога роду адносінамі розных фактараў у псіхалогіі працуе фактор¬ный аналіз Тэрстоуна. Любай асобасны профіль адлюстроўвае мноства фактараў. Гэтымі карыснымі прыладамі могуць карыстацца і тэарэтыкі поля, і тыя, хто не мае адносіны да тэорыі поля; само карыстанне гэтымі прыладамі не робіць чалавека тэарэтыкам поля.
Што жа такое тэорыя поля? Ці з'яўляецца яна агульнай тэорыяй? Калі ў фізіцы мы пераходзім ад пэўнага закона або тэорыі (напрыклад, ад закона вольнага паде¬ния тэл) да больш агульным тэорыям (напрыклад, да законаў Ньютона) або яшчэ больш агульным тэорыям (тыпу раўнанняў Максвелла), то мы не прыйдзем у канчатковым рахунку да тэорыі поля. Інакш кажучы, тэорыю поля ці ледзь можна назваць тэорыяй у звычайным сэнсе слова.
Гэта становіцца яшчэ больш відавочным, калі мы разглядаем стаўленне меж¬ду правільнасцю або няправільнасцю тэорыі і тым, ці з'яўляецца яна тэорыяй поля. Пэўная фізічная або псіхалагічная тэорыя можа з'яўляцца тэорыяй поля і быць пры гэтым няслушнай. З іншага боку, апісанне таго тыпу, якое Ханс Фейгль заве «эмпірычнай тэорыяй найнізкага ўзроўня», можа быць дакладным, не быўшы пры гэтым тэорыяй поля (хоць я не лічу, што псіхалагічная тэорыя высокага уров¬ня можа быць дакладнай, не быўшы тэорыяй поля).
Таму тэорыю поля ці ледзь можна назваць дакладнай або няслуш