Падставай дынамічнай тэорыі гульні павінна з'яўляцца, з маёй кропкі зре¬ния, наступная акалічнасць: з пазіцыі дарослага нельга вызначыць, ці з'яўляецца дадзеныя паводзіны (напрыклад, то або іншы занятак дзіцяці ў пясочніцы) игро¬вым, або няма; гэта можна зрабіць толькі ў тэрмінах жыццёвай прасторы самога дзіцяці. Фундаментальная дынамічная ўласцівасць гульні — гэта тое, што яна мае справу з падзеямі, якія ў вызначаным стаўленні прыналежаць узроўню рэ-альности (у тым сэнсе, што гэтае дзеяння, якія могуць назіраць іншыя людзі — у адрозненне, напрыклад, ад летуценняў), але ў той жа час значна меней падпарадкаваныя законам рэальнасці, чым негульнявыя паводзіны, бо і пастаноўка мэты і яе достиже¬ние ў значна большай ступені падпарадкоўваюцца тут жаданню гульца. Гэтая динами¬ческая цякучасць, у сілу якой гульнявое поле набліжаецца па сваіх динамичес¬ким характарыстыкам да пласта ирреального, відавочная, у прыватнасці, у зменлівасці значэнняў, придаваемых дзіцем у гульні тым илыи іншым рэчам і сабе самому (няволяў-рание роляў) — у зменлівасці значна большай, чым гэта магчыма ў пласце реаль¬ности. Таму гульнявое поле з'яўляецца вобласцю, толькі збольшага звязанай з реаль¬ностью і выяўляльнай нават у сваім утрыманні самыя непасрэдныя сувязі з уяўным мірам паветраных замкаў і ідэальных выяў.
Гульні можна адрозніваць сябар ад сябра па ступені іх дынамічнай цякучасці, якая можа вар'іраваць у даволі шырокіх межах, прычым «правілы гульні» могуць быць гэтак строгімі, што гульня можа дынамічна набліжацца да ўзроўня калянасці, характэрнаму для рэальнасці.
Моцная тэндэнцыя сыходзіць з рэальнасці ў вобласць ирреального ўзнікае першым чынам у тых выпадках, калі ў рэальнасці суб'ект падвяргаецца празмеру силь¬ному ціску.
Развіццё дыферэнцыяцыі ўзроўняў залежыць не толькі ад індывідуальных ха¬рактеристик дзіцяці, шмат у чым яно залежыць таксама ад сітуацыі і ўмоў жыцця дадзенага дзіцяці. Як правіла, у дзяцей з працоўных сем'яў падзел узроўняў реаль¬ного і ирреального адбываецца раньше80. Ранняе цвёрдае аддзяленне сябар ад сябра рэальнага і ирреального з'яўляецца, па ўсёй бачнасці, неспрыяльным для раз¬вития дзіцяці. Прычым важна не толькі досыць выразны падзел плоскасцяў рэальнага і ўяўнага, але і захаванне ўзаемадзеяння паміж імі. Яно яв¬ляется вырашальным, акрамя ўсяго іншага, для любой творчай дзейнасці і оп¬ределяет, ці будуць ідэальныя мэты, дынамічна прыналежныя ўзроўню ирреаль¬ного, аказваць больш або меней відавочны ўплыў на рэальныя паводзіны.

Межы «Я»