паводзіць сябе вельмі падобна ў сітуацыях і прыемнага, і непрыемнага чакання. Калі паднесці да немаўля бразготку або бутэлечку (псіхалагічная сітуацыя соответ¬ствует намаляванай на мал. 1), ён пачынае цягнуцца ў кірунку гэтага обладаю¬щего валентнасцю аб'екта сваімі ручкамі, ножкамі і ротиком. Пры гэтым ён не за¬стывает нерухома ў гэтым становішчы, а пачынае дрыгаць ручкамі і ножкамі.
У ледзь больш старэйшых дзяцей найболей слабое хваляванне пры росце агульнага на¬пряжения выяўляецца ў частай змене заняткаў. Напрыклад, адзін трохгадовае дзіця ў дзіцячым садзе Монтессори вельмі кахаў маляваць, але аднойчы выхавальніца не змагла забяспечыць патрэбную колькасць паперы і гэтаму маляню паперы не хапіла. У выніку з'явілася мноства варыянтаў якія замяшчаюць дзеянняў: маляня гладзіў ка¬рандаши, глядзеў, як малююць старэйшыя дзеці і т.д. У канчатковым рахунку дзіця пере¬шел да іншых заняткаў, аднак сярэдні час, якое ён надаваў кожнаму з іх, было ўсяго 3,5 мін, тады як у папярэдні дзень яно ўраўноўвалася 14,6 мін, а на сле-дующий дзень — 12,5 мін. Такім чынам, узрослая напруга, выкліканае не¬преодолимым бар'ерам паміж дзіцем і яго мэтай, прывяло да чатырохкратнага росту частаты змены заняткаў.
Аналагічнае павелічэнне частаты змены заняткаў прадэманстраваў Уко ў экс-периментальном даследаванні паводзін у такога роды сітуацыях больш старэйшых де¬тей59. У дадатак да гэтага, рост напругі прыводзіў да большай павярхоўнасці кожнага з заняткаў.
Мал. 17
'"Дембо Т. Гнеў як дынамічная праблема. < Гл. шарон. изд. З. 534-570>.
59 У гэтых эксперыментах напруга стваралася шляхам перапынення дзіцяці падчас яго люби¬мого заняткі.
Хоць відавочна выяўленая турбота па ісце сваёй заўсёды з'яўляецца диффуз¬ной разрадкай