цыі не абавязкова з'яўляецца по¬казателем актыўнасці дзіцяці. Наадварот, актыўныя дзеці звычайна выходзяць з поля раней, чым пасіўныя. Істотнай прыкметай актыўнасці з'яўляецца не длитель¬ность спроб, а іх тип51.
З гэтым звязаны і той факт, што пры вызначаных акалічнасцях немаўля даўжэй працягвае асобныя спробы ў такога роды канфліктнай сітуацыі, чым больш старэйшы ребенок52, хоць у цэлым часавая працягласць асобнага дей¬ствия з векам дзіцяці увеличивается53.
3. Канфліктная сітуацыя трэцяга тыпу ўзнікае, калі дзіця апыняецца паміж двума негатыўнымі валентнасцямі, напрыклад, калі дарослыя спрабуюць уг¬розой пакаранні (Н) заахвоціць дзіця выканаць заданне (3), рабіць якое ён не жадае (мал. 10).
Маецца істотная розніца паміж канфліктнай сітуацыяй гэтага тыпу і сітуацыяй тыпу 1. Яна становіцца відавочнай, калі адлюстраваць агульнае размеркаванне сіл поля ў кожным з гэтых выпадкаў (гл. ніжэй).

Мал. 10 Мал.11 Мал.12
511 Fajans S. Erfolg, Ausdauer und Aktivitat beim Saugling und Kleinkind // Psychologische Forschung. 1933. 17. S. 268-305.
51 Ibidem.