ова супадае з фізічным на¬правлением, а павінна быць вызначанае першым чынам псіхалагічна. Разыходжанне паміж псіхалагічным і фізічным кірункамі становіцца яшчэ больш відавочным пры разглядзе паводзін больш старэйшых дзяцей. Калі дзіця ідзе за прыладай або звяртаецца за дапамогай да эксперыментатара, гэтае дзеянне, нават калі яно ўключае ў сябе фізічны рух у процілеглую мэце бок, для само¬го дзіцяці зусім не азначае выдаленні ад мэты, а наадварот, азначае набліжэнне да яе. У маленькіх дзяцей такое ўскоснае набліжэнне сустракаецца радзей. Гэта связа¬но з меншай функцыянальнай дыферэнцыяцыяй іх асяроддзя, а таксама з тым фактам, што сацыяльная структура сітуацыі не набыла яшчэ для іх гэтак доми¬нирующего значэнні, як для больш старэйшых дзяцей.
Фаянс41 выявіла, у прыватнасці, што ў вызначаных сітуацыях, у якіх трох-чатырохгадовыя дзеці звычайна звяртаюцца за дапамогай да эксперыментатара (кос¬венное набліжэнне да мэты), аналагічнае паварочванне немаўля да маці явля¬ется ў большай ступені не пошукам дапамогі, а сыходам ад сітуацыі няўдачы.
У згаданых вышэй выпадках кірунак сіл поля вызначаецца аб'ектамі, якія, дзякуючы глядзельнаму або слыхавому ўспрыманню адлегласці, валодаюць вызначаным месцам у навакольнай прасторы. У выпадку нованароджаных дзяцей казаць аб гэтак сапраўды накіраваных сілах поля магчыма толькі ў той ступені, у які псіхалагічнае асяроддзе немаўля досыць структураванае і не¬прерывно.
Накіраваныя дзеянні ў адказ на вызначаныя формы тактыльнай стиму¬ляции могуць назірацца ў вельмі раннім веку. Дотрагивание соской да щечки немаўля можа выклікаць паварот галавы ў які адпавядае кірунку.
Для больш старэйшых дзяцей іх псіхалагічная адлучанасць ад валентнасці нярэдка апыняецца неабходнай умовай для здзяйснення накіраваных на ва¬лентность дзеянняў. Даволі часта дзіця, атрымаўшы жаданы аб'ект, не присту¬пает адразу да яго выкарыстанню: як толькі аб'ект пераходзіць у яго «валоданне», сілы поля знікаюць (або па меншай меры вельмі рэзка слабеюць). Вось прыклад з наше¬го фільма: девятимесячный дзіця, перад якім паклалі дзве бразготкі, дастаўшы адну з іх, не пачынае гуляць з ёй, а выяўляе цікавасць толькі да той бразготкі, якой ён яшчэ не валодае. Цесная сувязь паміж накіраванымі сила¬ми палі і аддзяленнем сябе ад мэтавага аб'екта можа таксама быць рознымі спосо¬бами прадэманстраваная на больш старэйшых дзецях.
Велічыня сіл поля. Велічыня валентнасцяў у вырашальнай ступені залежыць ад унутраных фактараў, асабліва ад бягучага актуальнага стану запатрабаванняў ребенка42. Акрамя гэтага, інтэнсіўнасць выходнай з валентнасці сілы поля за¬висит таксама ад месцазнаходжання валентнасці па стаўленні да індывіда і ад нали¬чия або адсутнасці іншых валентнасцяў.
Фаянс43 паказала, што пры іншых роўных умовах велічыня валентнасці, прынамсі ў вызначаных выпадках, узрастае пры ёй бачн