Напрыклад, з дапамогай узнагарод нярэдка спрабуюць дужацца з начным недер¬жанием мачы, або жа ўзнагароду абяцаюць часта якія сварацца братам і сёстрам, калі яны на працягу вызначанага часу будуць ладзіць сябар з сябрам.
Такім чынам, для гэтай сітуацыі характэрная выходная ад вызначанага по¬ведения дадатная побудительность або эквівалентнае ёй ціск. Другі по¬будитель (усталёўваны дарослым) — узнагарода — павінен утрымліваць дзіця ад дзеяння ў кірунку першага стымулу. Такім чынам, мы маем тут справа з конфликт¬ной сітуацыяй першага тыпу (мал. 7).
37 Шарлота Бюлер кажа аб «веку ўпартасці». Працэсы, ляжалыя ў аснове рэакцыі уп¬рямства, якія, натуральна, нельга растлумачыць векам дзіцяці самім па сабе, павінны обла¬дать вельмі ўніверсальнай прыродай. Нашы назіранні і эксперыментальныя даследаванні мла¬денцев кажуць аб тым, што, наколькі мы можам судзіць, рэакцыя ўпартасці з'яўляецца ўсяго толькі праявай у сацыяльнай вобласці больш агульнага псіхалагічнага закона — закона, эквивалентно¬го тэзе аб тым, што «дзеянне роўна процідзеянню».
Аднак сітуацыя рэдка бывае гэтак просты. Звычайна ўсталёўваецца не толькі ўзнагарода за ўстрыманне ад дзеяння, але і пакаранне за яго здзяйсненне. По¬мимо гэтага, з цягам часу прыцягальнасць забароненага дзеяння звычайна

павялічваецца. Як правіла, бывае лёгка выяўляць ус