лкам па-рознаму ў залежнасці ад веку дзіцяці, уласцівага яму характару і яго бягучага стану. У немаўля жыццёвае простран¬ство надзвычай мала і недыферэнцыявана. Гэта ў роўнай меры ставіцца як да яго глядзельнай прасторы, так і да прасторы яго действий23. Па меры посте¬пенного пашырэнні і дыферэнцыяцыі жыццёвай прасторы дзіцяці для яго пачынаюць псіхалагічна існаваць шырэйшае асяроддзе і, па істоце, со¬всем іншыя факты; тое ж самае справядліва і па стаўленні да дынамічных факта-рам. Дзіця ўсё ў большай ступені вучыцца ўздзейнічаць на сваё асяроддзе. Одно¬временно з гэтым — што не меней важна — на яго пачынае псіхалагічна ўплываць усё шырэйшы круг падзей навакольнага міру. Напрыклад, калі зламаць ляльку на вачах у немаўля, ён застанецца безуважным да гэтага, у выпадку жа трохгадовага дзіцяці тое ж самае дзеянне звычайна прыводзіць да вельмі бурнай рэакцыі.
21 Толькі ў выпадку аднаго і таго жа індывіда або ў выпадку однояйцевых двайнят мы можам
быць упэўненыя, што маем справу з тымі жа самымі індывідуальнымі характарыстыкамі.
22 Crozier W.J. The Study of Living Organisms, Chap. 2 // The Foundations of Experimental Psychology
/ Ed. by C.Murchison. Worcester, Mass., 1929. P. 45-127.
23 Lau E. Beitrage zur Psychologie der fruhen Kindheit 2 // Zeitschrift fur Kinderforschung. 1931. 31.
S. 481-501; Biihler Ch. Kindheit und Jugend: Genese des Bewusstseins // Psychologische Monographien.