Сітуацыя, у якой далягляд узнагароды выкарыстоўваецца для ўтрымання дзіцяці ад які-небудзь дзеянні, даволі спецыфічная. Тут заўсёды гаворка ідзе аб тым, што ўзнагарода абяцаецца ў тым выпадку, калі на працягу вызначанага часу дзіця ўстрымаецца ад таго або іншага дзеяння. Гэта можа быць якое-небудзь притягательное само па сабе дзеянне (напрыклад, з'есці ласунак) або жа дзеянне, воз¬держание ад якога патрабуе адмысловых высілкаў па нейкіх іншым чыннікам.

Калі паспрабаваць пабудаваць нешта накшталт рэйтынгу псіхолагаў па ступені іх уплыву на развіццё псіхалагічнай навукі, як пры жыцці, так і пасля сваёй смерці, мала сумневаў, што Курт Левин увойдзе, па меньшй меры, у першую дзясятку. Гордан Олпорт у артыкуле з выразным назовам "Геній Курта Левина" назваў яго "магчыма, самым арыгінальным мысляром XX стагоддзі".

Гумар, па словах Уайта, «можна прэпараваць, як лягушку, але прадмет даследавання памірае падчас гэтага працесса, а ўнутранасці не бянтэжаць няўжо што истинных навукоўцаў». Аналіз у духу марксізму, праведзены суровым навукоўцам-сацыялістам, амаль напэўна заб'е гумар у любым жарце, агаліўшы выродлівае нутро ідэалогіі ў целе буржуазнай камедыі. «Камуністы такія панурыя, сур'ёзные людзі», — заўважае герой Біла Мюррея ў фільме
«Зыбка будзе пампавацца». І ён, мабыць, мае рацыю.

Чымсьці вялікім, чым паслухмянае дзіця, Лізу робіць той факт, што яна — вельмі адчувальны чалавек, жаждущий асабістага шчасця. Канфліктная прырода маральнага абавязку, часта патрабавальнага ахвяр, таксама представлена тут вельмі востра. Яна трывае ўсе пакуты, катoрые толькі можа прычыніць не па гадах развітому
адчувальнаму дзіцяці адданасць самастойна выпрацаваным прынцыпам.

«САМАЕ ГОРШАЕ ЭСЭ» - Над гэтым шоў працуе шмат таленавітых пісьменнікаў. Палова з іх вучылася ў Гарвардзе. Ведаеце, калі вывучаеш семіётыку « Алісы ў Залюстаркоўе» або глядзіш кожны
эпізод «Зорнага шляху», жадаецца гэта як-то ис-, карыстаць,
вось і ўключаеш у сваю працу розныя спасылкі на тое, што
калісьці запомніў.
Мэтт Гроенинг Мы сапраўды складаем сцэнары для шоў з вельмі эзатэрычнымі дасылкамі — гэта рэдкасць на телеви-
дении. У ім трапляюцца вельмі, вельмі дзіўныя і эксцэнтрычныя прыколы, якія зразумелыя толькі нешматлікім прысвечаным. Мы пішам для дарослых, прычым разумных. Дэвід Миркин
Я ненавіджу выняткі. Скажы мне, што ведаеш ты.

Дадзеная кніга не з'яўляецца спробай прывесці філасофію да найменшага агульнага назоўніка: "спрашчэнства" не ўваходзіць у лік нашых задач. Наадварот, мы разлiчваем, што дзякуючы нашай кнізе неадмыслоўцы ста-
нут чытаць больш філасофскіх прац, якія ніяк не звязаныя з тэлевізійнымі забаўкамі. Акрамя таго, мы
спадзяемся, што нашы калегі знойдуць дадзеныя эсэ адначасова займальнымі і якія абуджаюць думка.

1. Спецыялізуйцеся ў вельмі вузкай вобласці; разви-вайте ўласныя метады працы ў гэтай вобласці.
2. Знайдзіце нішу спецыялізацыі, у якой вы будзеце працаваць, атрымліваючы задавальненне, зможаце перасягнуць дру-гих, і
чакайце шанцу стаць прызнаным лідэрам у гэтай вобласці.
3. Зразумейце, што сіла — у веданні.
4. Вызначыце свой рынак і асноўных кліентаў і падавайце ім свае лепшыя паслугі.
5. Вызначыце, дзе 20% высілкаў дадуць вам 80% резуль-татов.
6. Вучыцеся ў лепшых.

Паводле Прынцыпу 80/20, заўсёды існуюць нешматлікія ўчасткі высокай прадуктыўнасці і шматлікія ўчасткі нізкай прадуктыўнасці.

Усе самыя эфектыўныя методыкі скарачэння выдаткаў апошніх 30 гадоў исполь-зовали гэтую
ідэю (часта з удзячным згадваннем заслуг Прынцыпу 80/20) для параўнання прадуктыўнасці.

Восемдзесят адсоткаў вынікаў вынікаюць усяго толькі з дваццаці адсоткаў чыннікаў — вось прынцып, усвядоміўшы праўдзівасць якога, атрымалі поспех шматлікія людзі і арганізацыі. Кніга прапаноўвае і Вам навучыцца дасягаць большага з малодшымі выдаткамі, гэта значыць авалодаць асноўным сакрэтам падвышэння эфектыўнасці працы.

Сапраўдны дзённік - помнік, узведзены самому сабе, ва ўвекавечанне сваёй уласнай славы. Тэкст адрозніваецца лімітавай шчырасцю і своеасаблівай сюррэалістычнай логікай. Гэта дакумент першараднай важнасці аб выбітным мастаку сучаснасці, напісаны пяром таленавітага літаратара.

Сярод пісьмовых сведчанняў і дакументаў, якія адносяцца да гісторыі мастацтваў XX стагоддзі, вельмі прыкметныя дзённікі, лісты, эсэ, інтэрв'ю, у якіх кажуць аб сабе сюррэалісты. Гэта і Макс Эрнст, і Андрэ Масай, і Луіс Бунюэль, і Поль Дельво - але першым чынам усё ткі Сальвадор Далечы.

Традыцыі интроспективного самааналізу і свайго роду "споведзі" добра развітыя на Захадзе і гуляюць істотную ролю ў панараме мастацкай культуры па меншай меры ад "Досведаў" Мантэня да артыкулаў Матисса аб сваім уласным мастацтве.